poduszkowce pasażerskie hoverspeed

logo firmy hoverspeed poduszkowce pasazerskie

Poduszkowce Pasażerskie firmy Hoverspeed

W dniu 25 lipca 1959, eksperymentalny poduszkowiec SRN wykonał pierwszy historyczny przelot z Calais do Dover w mniej niż dwie godziny. Tym samym poduszkowce pasażerskie stały się już ne tylko marzeniem ale realnym rozwiązaniem.

Prototyp i testy

Zdając sobie sprawę, że rynek dużych jednostek poduszkowców był jeszcze wystarczająco duży, aby utrzymać w tym czasie wiele konkurencyjnych firm, w 1966 r. Oddziały produkcji poduszkowców zarówno stoczni Saunders-Roe jak i Vickers Supermarine połączyły się, tworząc nową strukturę, znaną pod nazwą British Hovercraft Corporation (BHC), która miała siedzibę na wyspie Wight. Jesienią 1966 r. Prace produkcyjne rozpoczęły się nad kadłubem pierwszego SR.N4. Pojazd został zmontowany w tym samym hangarze, w którym trzy lata później zostały zbudowane trzy łodzie latające Saunders-Roe Princess

poduszkowiec pasazerski srn4 Mk III
Szkic, dostosowany od Blunden & Witcomb, 1985. Choć wyraźnie koncentruje się na SRN4, większość koncepcji i funkcji wymienionych na tym szkicu dotyczy niemal wszystkich poduszkowców pasażerskich.

Rozwój konstrukcji

W trakcie rozwoju i produkcji 001 zainteresowani przewoźnicy, czyli zarówno Hoverlloyd, jak i Seaspeed starannie monitorowały postępy w realizacji projektu.

W październiku 1967 roku ukończono egzemplarz 001. Oficjalnie został on przedstawiony członkom prasy, a także różnym przedstawicielom i dostojnikom w dniu 20 listopada 1967 r. Wykonano pierwsze uruchomienie silnika, po którym przeprowadzono 11 tygodni intensywnych prób statycznych i usunięto usterki. W dniu 4 lutego 1968 r. 001 został po raz pierwszy zwodowany. Uruchomienie, wiązało się z pewnym ryzykiem ze względu na brak miejsca do manewru wewnątrz doku. Później tego samego dnia, 001 przeprowadził swój pierwszy lot nad Sheepy Lamb.

W miarę zdobywania doświadczenia z prototypem, układ sterowania okazał się być skuteczny nawet w zamkniętych przestrzeniach. Incydenty związane z utratą kontroli miały miejsce podczas programu testowego, ale były spowodowane głównie błędami ze strony operatora poduszkowca. Ray Wheeler, główny inżynier BHC, był bardzo zadowolony z postępów dokonanych podczas pierwszych prób. Jednocześnie 001 wymagało dalszego udoskonalenia i znacznych zmian komercjalizacji. Na przykład wloty powietrza musiały być zasadniczo zmodyfikowane w celu zminimalizowania osadzania soli, zrewidowano również dotychczasowy system fartuchów.

Wkrótce ustalono, że Dover i Boulogne będą preferowaną opcją dla dziewiczej trasy poduszkowca, która została narzucona częściowo przez Izbę Handlową. Ponieważ nie było możliwości finansowania wstępnych testów pasażerskich, otwarcie aktywnej usługi skutecznie służyło jako kontynuacja prac w zakresie prób i testów.

W dniu 11 czerwca 1968 r. Seaspeed, spółka zależna British Rail, wprowadziła klasę Mountbatten, 250 miejsc siedzących + 30 samochodów, poduszkowcem SRN4 Princess Margaret między wschodnim dokiem a le Portel w Boulogne. Drugi SRN4 Princess Anne został wprowadzony w sierpniu 1969 roku, połączenie to okazało się popularne, a Seaspeed chciał rozszerzyć swoją działalność. Brytyjscy funkcjonariusze kolei zastanawiali się nad alternatywnymi miejscami, w tym Pegwell Bay, skąd rywalizowała firma Hoverlloyd.

poduszkowiec pasazerski srn4 autobusyPoduszkowce pasażerskie firmy Hoverspeed

Hoverspeed został utworzony w 1981 roku przez połączenie Seaspeed i Hoverlloyd, był firmą promową działającą na kanale La Manche od 1981 r. Do 2005 r. Dwa poduszkowce SRN4, księżniczka Małgorzata i księżna Anne zostały wycofane z służby po czterdziestu latach pracy tj. 1 października 2000 r. I zostały zastąpione przez katamarany Seacat zbudowane przez Incat z Tasmanii.

Ostatnimi właścicielami Hoverspeed była spółka Sea Containers Ltd; W ostatnim roku firma prowadziła niewielką flotę jedynie dwóch szybkich promów katamaranów SeaCat Catamaran.

Hoverspeed jest godny uwagi w związku z rozwijaniem idei wykorzystania dużych poduszkowców pasażerskich. Firma wykorzystywała łącznie sześć poduszkowców klasy SR.N4 Mountbatten i jeden SEDAM N500 Naviplane. Poduszkowce pokonywały trasę przez kanał La Manche w zaledwie 30 minut. Firma zakończyła ostatni rejs poduszkowca na trasie z Dover do Calais w 2000 roku.

Należy zaznaczyć iż początkowo oczekiwano, że te poduszkowce posłużą tylko pięć lat, jako prototypy. Pamiętać należy, że to właśnie one przewiozły w ramach obsługi pasażerskiej  pierwszy samochód i pasażera na świecie. Jak na ironię, zainicjowały kilkudziesięcioletnie regularne i bardzo szybkie połączenie promowe.

Poduszkowce pasażerskie – nieszczęśliwe wypadki

Ogólnie rzecz biorąc uważany za bardzo bezpieczną formę transportu, poduszkowiec pasażerski nie uniknął nieszczęśliwych incydentów. „Księżniczka Małgorzata” wydawała się przodować w nieszczęśliwych zdarzeniach. W październiku 1980 roku została uderzona przez tzw. Falę wyjątkowa czyli falę morską o wysokości znacznie większej niż typowe fale w danych warunkach pogodowych. Została trwale uszkodzenia z przodu nadburcia i części nadbudówki. Następnego stycznia uderzyła w molo w Dover w gęstej mgle. Zdecydowanie najgorsza katastrofa miała miejsce w marcu 1985 roku, kiedy została rzucona przez silny wiatr na południowy falochron. Duża część jej prawej kabiny pasażerskiej została wgnieciona i niestety na skutek zderzenia cztery osoby straciły życie.

poduszkowiec pasazerski n500

Poduszkowce pasażerskie SEDAM N500 Naviplane.

N-500 Naviplane był przedsięwzięciem zbudowanym przez francuską firmę SEDAM w 1976 roku. SEDAM zbudował mniejsze modele poduszkowców, a mianowicie N102 oraz N300. Powstały łącznie dwa produkcyjne modele N500: Ingenieur Jean Bertin oraz Côte d’Argent. Przez chwilę N500 dzierżył tytuł największego na świecie poduszkowca, a jego wyporność bez ładunku wyniosła aż 118 ton. Statek miał obsługiwać trasę z Dovera do Calais wraz z Seaspeed, w połączeniu z SRN4, które zapewniały już połączenie na tej trasie. Ich wielkość i wielkość dwóch Super-4s Seapseed’a były czynnikiem decydującym o utworzeniu nowego hoverportu w zachodnich dokach Dover.

Zainteresowanie wojska.

Marynarka Królewska rozważała konwersję SR.N4 na potrzeby rozminowywania akwenów (Minesweeping), z uwagi na unikalne własności poduszkowców. Niestety plany nigdy nie wyszły poza etap koncepcyjny, chociaż już SR.N3 był używany przez Inter-Service Hovercraft Unit do prób.

poduszkowiec pasazerski n500 szkic

Podstawowe dane techniczne poduszkowca N500

Długość: 50 m (160 stóp)

Szerokość: 23 m (75 stóp)

Wysokość: 17 m (55 stóp 9 cali)

Zainstalowana moc: 5 x 2.535 kW (3.400 KM)

Napęd: 5 × Avco-Lycoming TF-40 – Silnik turbowałowy (turbna gazowa), zaprojektowany tak, aby możliwie dużą część energii spalin zamienić na enerię mechanczną i przekazywać na śmigło.

Na pokładach:   400 pasażerów + 55 samochodów

Załoga: 15

Osiągi:

Maksymalna prędkość: 139 km / h; 86 mph (75 węzłów)

Prędkość marszowa: 130 km / h; 81 mph (70 węzłów)

Prędkość graniczna: 144 km / h; 90 mph (78 węzłów)

Zasięg promowy: 400 km (249 mil; 216 nmi)

Autonomiczność: 5 godzin

Limity operacyjne (stan morza): 1 – 1,5 m

Ograniczenia operacyjne (wiatr): 6 (skala Beauforta)

poduszkowiec srn4 samochody

Poduszkowce pasażerskie SRN 4 British Hovercraft Corporation:

Wyprodukowane jednostki:

01 – GH-2006 Princess Margaret 1968, Seaspeed – pierwotnie prototyp, przekształcony w specyfikację Mk.III w 1979 roku. Aktualnie w muzeum poduszkowców.

02 – GH-2004 Swift, Hoverlloyd – upgrade do Mk.II w lutym 1973 r., Rozebrany w 2004 r. w Hovercraft Museum

03 – GH-2005 Sure 1968, Hoverlloyd – upgrade do Mk.II w 1972 r., Rozebrany w 1983 r. Na części zamienne.

04 – GH-2007 Princess Anne, Seaspeed – konwertowany do Mk.III w 1978 roku. Aktualnie w muzeum poduszkowców.

05 – GH-2008 Sir Christopher 1972, Hoverlloyd – konwertowany do Mk.II w 1974 r., Rozebrany w 1998 na części zamienne.

06 – GH-2054 Książę Walii, Hoverlloyd – zbudowany jako Mk.II, złomowany w 1993 roku z powodu pożaru instalacji elektrycznej.

 

Podstawowe dane techniczne poduszkowca SRN 4

Długość: Mark 1 oraz 2: 39.68 m, Mark 3: 56.38 m

Szerokość: 23,77 m (77 stóp)

Wysokość: 11,48 m (na podestach wyładunkowych)

 

Zainstalowana moc: 5 x 2.535 kW (3.400 KM)

Wyporność bez ładunku:

Mark 1: 165 ton

Mark 2: 200 ton

Mark 3: 320 ton

Napęd: 4 x 3,400 shp (moc na osiągana na wale) Turbiny gazowe Rolls-Royce Proteus (3800 shp w Mk.III)

 Na pokładach:              Mark 1: 30 samochodów i 250 pasażerów

Mark 2: 36 samochodów i 278 pasażerów

Marka 3: do 60 samochodów i 418 pasażerów (maksymalnie 112 ton)

Załoga: b.d.

Osiągi:

Maksymalna prędkość     Mark 1 – 65 węzłów (woda spokojna, zerowy wiatr, masa całkowita)

Mark.II – 70 węzłów (130 km / h)

Normalne prędkości pracy: 40 – 60 węzłów (110 km / h)

Zasięg promowy: b.d.

Autonomiczność: 4 godziny (maksymalna moc, 2800 galonów imperialnych paliwa-16 ton)

Mark 3 – 6h 30 (28.45T paliwa)

Limity operacyjne (stan morza): 1 – 1,5 m

Ograniczenia operacyjne (wiatr): 6 (skala Beauforta)

Szkic, dostosowany od Blunden & Witcomb, 1985. Choć wyraźnie koncentruje się na SRN4, większość koncepcji i funkcji wymienionych na tym szkicu dotyczy niemal wszystkich poduszkowców pasażerskich.

 

Opracował:

Jakub Furmański

 

Źródła:

Muzeum Poduszkowców

James Hovercraft

National Railway Museum

Zobacz także: platformy na poduszce powietrznej

HOVER-PLATFORMY – historia platform na poduszce

Hover – platformy – Historia platform na poduszce powietrznej.

Jedną z pierwszych „Hover-barek” była ACT-100, zaprojektowana na początku lat siedemdziesiątych przez brytyjskie przedsiębiorstwo Air Cushion Equipment (ACE). W 1972 inżynier ACE Dan Turner został poproszony o utworzenie modułowej platformy dla firmy JT Mackley, która miała być wykorzystywana w celach inżynierii przybrzeżnej. JT Mackley zgłosiła zapotrzebowanie na platformę, która mogłaby unosić się na plaży w przypadku złej pogody, i nie potrzebowała wracać do bezpiecznej przystani portu co miało zaoszczędzić dużo czasu i pieniędzy. ACT-100 napędzana była silnikami diesla o mocy 640KM poruszającym dwa 1,37 metrowe wirniki odśrodkowe zapewniające ciśnienie 6.89 kPa w poduszce powietrznej. Masa własna barki to 250 ton a zabrać mogła 100 ton cargo.

ACT-100 CIĄGNIĘTA PRZEZ HELIKOPTER Boeing Vertol 107-II

Zadaniem Dana Turnera było użycie dostępnego sprzętu, który leżał na placu firmy. Podstawowe założenia zakładały że urządzenie musi być proste, i nie wymagać zaawansowanej technologii lotniczej.

Po tym niecodziennym zleceniu rozwinęły się pierwsze modularne platformy na poduszce powietrznej. JT Mackley założył spółkę joint venture z Air Cushion Equipment tym samym powstało Mackley Air Cushion Equipment (Mackace). Dan Turner został dyrektorem Mackace, który następnie zaprojektował i zbudował wiele platform – poduszkowców, które działały na całym świecie. Jako dyrektor Hover Freight wraz z kolegą Jimem Irlandczykiem, kontynuowali modernizację i obecnie wybudowali największą platformę na poduszce powietrznej na świecie. Zaprojektowaną i zbudowaną w USA.

hover barka

Przyszłość platform na poduszce powietrznej.

Poszukiwanie ropy naftowej na terenach arktycznych powoduje, że potrzebny jest nowy rodzaj poduszkowców. Przemysł wymaga rozwiązań zdolnych do radzenia sobie z lodowymi grzbietami i przejściowymi warunkami  lodowo- wodnymi. Na świecie rozwija się nowe pokolenie dużo większych jednostek. Zdolnych do pokonania 3 m przeszkód lodowych i działa w bardzo trudnych, arktycznych warunkach. Opracowane są koncepcje dotyczące transportu ładunków i załóg, ewakuacji oraz zapewnienia dostaw przy pomocy ponad 100 tonowych  barek na poduszce powietrznej.

Obecnie budowane są nawet 2500-tonowe hover-barki które mogą przejść  na poduszce powietrznej nad delikatnymi przedmiotami (np. kurze jaja) bez ich uszkodzenia. Mniejsze z nich mogą o posiadać własny napęd. Poduszkowe platformy bez własnego napędu muszą korzystać z jakiejś formy trakcji powierzchniowej. Zazwyczaj dostarczanej przez pojazd holujący lub pchający (może to być np. poduszkowiec lub inna amfibia). W Polsce rozwiązania tego typu opracowuje i bada firma Eurohover.

Zobacz także: Polski poduszkowiec w badaniach geologicznych

PODUSZKOWCE DESANTOWE LCAC W POLSCE NA PLAŻACH USTKI

Poduszkowce Desantowe pojawiły się na plażach Ustki podczas finalnych ćwiczeń Baltops 2017. Desant wspierany był z powietrza. Nad plażą symulację ataku wykonały bombowce B-52 i B-1 oraz polskie myśliwce wielozadaniowe F-16. Międzynarodowa grupa zadaniowa dokonała desantu, a w rolę sił oponenta wcielili się pluton BWP żołnierzy 7 Brygady Obrony Wybrzeża.

Poduszkowce desantowe w akcji

Po zabezpieczeniu plaży przez  30-tonowe amerykańskie transportery pływające AAV7, do brzegu (z charakterystycznym odgłosem wydawanym przez śmigła) dotarły poduszkowce desantowe LCAC (Landing Craft Air Cushion). Poduszkowce tego typu mogą przetransportować na plaże nawet 180 żołnierzy lub czołg. Jak to w poduszkowcach bywa podobieństwa miedzy LCAC Marynarki Wojennej USA a samolotem są znaczne. Kapitan siedzi w „kabinie pilota” lub module dowodzenia z włączonym radiem i słuchawkami na uszach. Mówi do kontroli ruchu jak w lotnictwie wojskowym. Przejażdżka przypomina lot samolotem przy wysokich turbulencjach.

poduszkowiec desantowy rozladunek

Te w pełni amfibijne szybkie pojazdy desantowe, osiągające maksymalnie 130 km/h, zdolne są do przenoszenia ładunków rzędu aż 60-75 ton. Wysoka ładowność umożliwia przewóz nawet bardzo ciężkich i trudnych w transporcie ładunków, jak np. czołg M1 Abrams przy jednoczesnym zachowaniu wysokiej w porównaniu do innych okrętów prędkości. Droga hamowania poduszkowca wynosi nawet 450 m, natomiast promień skrętu ponad 1800 m ale wszystko zależy oczywiście od kierunku wiatru i umiejętności pilota. Piloci szkoleni są na symulatorach podobnych do tych stosowanych w lotnictwie. Zbiorniki paliwa mieszczą 19000 l ropy i zapewniają zasięg ponad 550 km przy nawet przy pełnym załadunku.

poduszkowiec desantowy na plaży

Poduszkowce tego typu weszły do służby w 1986 roku i są użytkowane do dnia dzisiejszego. Zbudowano dotychczas aż 91 sztuk w stoczniach Textron Marine. Koszty jednostkowe wynoszą 41 milionów USD (dane z roku 2015). Oprócz wojsk amerykańskich, korzystają z nich jeszcze siły japońskie i południowokoreańskie. Trwają prace nad nowocześniejszą konstrukcją (SSC), która ma zastąpić wysłużone już poduszkowce używane obecnie.

poduszkowiec desantowy i statek

Poduszkowce desantowe LCAC Dane Techniczne:

  1. Długość: 26,4 m
  2. Szerokość: 14,3 m
  3. Wyporność: 88,6 tony metryczne; 173-185 ton metrycznych przy pełnym obciążeniu:                                                                                           I tu wyjaśniam nieścisłości związane z oznaczeniem tonażu statków w innych opracowaniach w sieci: Często masa podawana jest w anglosaskich tonach długich UK t =t * 0.98421 Tona długa to brytyjska jednostka miary wynosząca 2240 funtów. Nie należy mylić jej z amerykańską „toną krótką” 1 tona amerykańska = 2000 funtów brytyjskich = 907,18 kg w której często określane są parametry np. poduszkowca LCAC
  4. Prędkość: 40 węzłów (46 km / h) przy pełnym obciążeniu, maksymalna 70 węzłów
  5. Zasięg: 200 mil morskich przy 40 węzłach (370 km przy 75 km / h) z ładunkiem i   300 mil morskich przy 35 węzłach (550 km przy 65 km / h)z ładunkiem
  6. Załoga: Pięciu żołnierzy
  7. Ładowność: 60 ton / 75 ton 54/68 ton metrycznych) druga wartość oznacza max
  8. (tzw. overload)
  9. Powierzchnia ładunkowa:  1.809 stóp² czyli 168,1 m²
  10. Wojskowy udźwig: 180 żołnierzy lub 1 MBT (Main Battle Tank – czyli czołg podstawowy ,w tym wypadku Abrams)
  11. Uzbrojenie: dwa karabiny maszynowe 12,7 mm. Mocowania na poduszkowcu mogą obsługiwać karabin maszynowy M2HB .50 cal, Mk 19 Mod 3 40 mm granatnik wyrzutowy lub karabin maszynowy M60. Testy przeprowadzone także z karabinem GAU-13 30 mm
  12. Radar i Nawigacja: Marconi LN-66; I-band, krótkiego dystansu

Źródło: LCAC U.S. Navy Fact File [3]

poduszkowiec desantowy w locie

LCAC a Żubr

Warto się tu pokusić o porównanie konstrukcji amerykańskiej i rosyjskiej poduszkowca desantowego. Amerykanie prezentują podejście w którym LCAC jest właściwie tylko platformą desantową niezdolną do samodzielnych operacji (jego zadaniem jest tylko przetransportowanie ładunku z dużego okrętu desantowego na brzeg) Rosjanie natomiast traktują swojego Żubra jako właściwie mały okręt desantowegy na poduszce powietrznej. Wyróżnia go między innymi zamknięta ładownia i silne uzbrojenie. Aktualnie Ukraińcy mają jeden poduszkowiec projektu 1232.2 Żubr, Rosjanie mają dwie, a Grecy cztery sztuki ale w najbliższym czasie będą one już własnością Chińską.

poduszkowiec desantowy wylatuje ze statku

Poduszkowce LCAC dokują na nowoczesnych okrętach desantowych klasy St. Antonio które nazywane są też LPD (landing platform/dock) Tych okrętów na miarę XXI wieku w marynarce USA służy już 10 a wprowadzane są kolejne. Ponadto klasa St. Antonio posiada rozległe systemy łączności, dowodzenia, kontroli i sztucznej inteligencji w celu wspierania bieżących i potencjalnych misji także z udziałem poduszkowców. Okręt ma ponad 200m długości a dok mieści dwie sztuki LCAC.
statek dok na poduszkowce desantowe
Statek dok o wyporności ok. 25 000T na 2 poduszkowce desantowe

 

DESANT W USTCE

Operacja desantowa na polskich plażach wspierana była przez 8 okrętów, w tym dwa polskie okręty transportowo-minowe z 8 Flotylli Obrony Wybrzeża oraz trałowiec ORP Dąbie. Na niebie były także zmiennopłaty V-22 Osprey, których zadaniem było zapewne dostarczenie w rejon desantowania pododdziałów zwiadu. Ćwiczenia Baltops są współpracą z siłami powietrznymi oraz jednostkami wojsk lądowych. Operacja z użyciem poduszkowców była prowadzona w układzie połączonym, gdzie najważniejszy był efekt synergii. Tegoroczne,  1-16 czerwca 2017, manewry to 45 edycja BALTOPS, a Polska uczestniczyła w nich po raz 27. Celem ćwiczenia było doskonalenie  współpracy  w zakresie działań morskich NATO. W ćwiczeniach wzięło udział 12 państw NATO oraz Skandynawii . Żołnierze z Belgii, Danii, Holandii, Francji, Wielkiej Brytanii, Litwy, Łotwy, Estonii, Niemiec, Norwegii, Polski, i Stanów Zjednoczonych oraz Finlandii i Szwecji szkolili się w następujących aspektach:

  • zwalczanie okrętów podwodnych
  • przeciwdziałanie zagrożeniom minowym,
  • umiejętności obrony przeciwlotniczej
  • doskonalenie desantu.

Na 50 wykorzystanych w trakcie ćwiczeń okrętach służyło ponad 4000 marynarzy i żołnierzy piechoty morskiej, a pięćdziesiąt różnych samolotów wykonywało dziesiątki misji dziennie.

poduszkowiec desantowy i czołg

 

Fot. US NAVY – US NAVY o poduszkowcach desantowych LCAC

Zobacz także: NASZA WYPRAWA NA BAŁTYK  poduszkowcem rekreacyjnym

Wycieczki Poduszkowcem Australia

Wycieczki Poduszkowcem w Australii

Jeżeli kiedykolwiek wybierzecie się do Australii nie zapomnijcie o wzięciu udziału w pewnej interesującej atrakcji. Otóż od kilku lat w  Kimberley Region w Zachodniej Australii funkcjonuje rodzinna firma Broome Hovercraft oferująca wycieczki poduszkowcem dosyć sporym bo ponad 20 osobowym. Jak Wycieczki poduszkowcem to na antypodach. Do 2013 firma korzystała z poduszkowca 14 osobowego (13+pilot). Te istne łodzie latające są oczywiście kabinowe i klimatyzowane a właściciele szczycą się ich ekologicznymi własnościami.

wycieczki poduszkowcem australia
2 poduszkowce wycieczkowe – zachodnie wybrzeże Australii
Na pokładzie poduszkowca

Jest to ciekawa i pouczająca wycieczka po Zatoce Roebuck w czasie odpływu. Pilot udziela wielu informacji, gdy poduszkowiec sunie bez wysiłku przez piasek, wodę lub błoto. Dużo można dowiedzieć się o historii lokalnej geologii, geografii, pływach a także dinozaurach które tu żyły przed wiekami.. Wszystko podane entuzjazmem i humorem znanym pilotom poduszkowców.

poduszkowiec wycieczkowy
wnętrze poduszkowca wycieczkowego

To jest bardzo wyjątkowe przeżycie i większość osób uwielbia to uczucie dryfowania na boki znane tylko z poduszkowców. Pływanie po podmokłych, grząskich i  mulistych terenach na przemian z morzem.
Krajobraz jest uderzająco piękny z czerwonymi klifami kontrastującymi z srebrzystą wodą.
Po takiej podróży każdy zostaje wielkim fanem poduszkowców. Może i dla niektórych drogie doświadczenie, ale według nas warte każdej minuty!

wycieczki poduszkowcem
dryfowanie na boki
Przystanek poduszkowcowy

Na koniec poduszkowiec przystaje na błotnistych terenach zalewowych, To jest szczególne uczucie, aby móc chodzić daleko od brzegu morza w odległej lokalizacji, która zaledwie kilka godzin wcześniej była 8 metrów pod wodą!

Wszyscy wysiadają aby zobaczyć zachód słońca, a przemiły Sean ponownie opowiada na temat okolicy, częstując przekąskami i szampanem, obserwując zachód słońca.

wycieczki poduszkowcem przystanek
przystanek i zachód słońca

 

Organizatorzy wycieczek poduszkowcem  uwielbiają to, co robią. Lubią spotkania z ludźmi i przekazują wiedzę, którą zdobyli w tej niesamowitej lokalizacji. Inspirują i swoich klientów, widać że to pasjonaci poduszkowcowi.

Genialna sceneria, romantyczny szampan o zachodzie słońca i poduszkowiec obok to właśnie nasza Australia.

Ceny wycieczek poduszkowcem

 

Organizatorzy oferują kilka zarówno historycznych jak i krajoznawczych wycieczek:

  • Ceny jednogodzinnych wycieczek rozpoczynają się od 128 dolarów australijskich (około 400 zł)
  • Dwugodzinna wycieczka do wraków samolotów z 2 wojny światowej kosztuje 205 dolarów australijskich (około 600zł )

Wczesne rezerwacje są niezbędne, więc śpieszcie aby zarezerwować jedno z najbardziej ekscytujących i wyjątkowych doświadczeń, jakie Kimberley ma do zaoferowania! Zobaczcie miejsca z dziewiczymi białymi, piaszczystymi plażami, toczącymi się czerwonymi klifami. Niekończącymi się lazurowe wody czekają na odkrycie.

BAR & CAFE Tysiąca Gwiazd

W bazie Broome Hovercraft, w pobliżu portu Broome znajduje się restauracja o wdzięcznej nazwie „Thousand Stars Bar & Café”. Ulokowana w pięknym ogrodzie, tuż przy plaży z 180 stopniowym widokiem na piękne klify w zatoce Roebuck.

Czytaj także: Wycieczka nad Morze Śródziemne

wycieczki poduszkowcem zolw

przystanek żółw

Jeżeli szukasz tego typu poduszkowców jak w powyższym artykule to przejdź do działu: poduszkowce na sprzedaż

Hovercraft crusing w Anglii z okazji 50-lecia klubu!

HOVERCRAFT CRUSING 2016

Hovercraft crusing , zatem. W 2016 mieliśmy okazje gościć na największej imprezie crusingowej w Europie , która odbyła się pod Londynem. Uczestniczyło w niej ponad 50 poduszkowców!

Wielka Brytania jako niekwestionowana ojczyzna pojazdów poduszkowych zaprezentowała nam swoje środowisko wyprawowych poduszkowców w pełnej krasie. Zarówno Anglicy jak i Szkoci oraz Walijczycy żeby nie wspomnieć o Irlandczykach  mieli okazje zaprezentować rozmaitość swoich maszyn.

hovercraft poduszkowce crusing 2016Nam, przybyłym z dalekiej Polski widok wydawał się niezwykle malowniczy. Po przebyciu ponad 2000km drogą lądową z dwoma poduszkowcami na lawecie chcieliśmy nieco odpocząć i nacieszyć swój wzrok. Stary brytyjski port połączony z muzeum szkutnictwa był położony wielce malowniczo wśród meandrów rzek okalających Londyn od południowego wschodu.

Cruising Festiwal w 50 rocznicę klubu był niejako podsumowaniem rozmaitych wydarzeń które odbyły się w ciągu tych lat. Wiele lat temu w 1974 roku odbył się cruising week na wybrzeżach Lubnaig w Szkocji.  Wpłatach siedemdziesiątych odbywało się wiele imprez poduszkowcowych nad Tamizą w Centralnym Londynie. Pływowe ujście rzeki (estuarium) rzeki Medway to regularna cotygodniowa destynacja od lat osiemdziesiątych. Dzisiaj poduszkowce kontynują odkrywanie tych miejsc w większość ciepłych weekendów i odwiedzenie wielu starych miejsc spotkań.

Festiwal trwał od  16 do 24 Lipca, i wszyscy zgłoszeni entuzjaści mogli przez ten czas podziwiać zaułki dorzecza i ujścia rzeki  Medway, oraz wziąć udział w kulminacyjnej wyprawie Tamizą. Baza do wypraw z bezpośrednim dostępem do wód pływowych była łatwo dostępna a zarazem osłonięta i dobrze chroniona.

hovercraft poduszkowce crusing

Poduszkowce na evencie

Poduszkowce w swojej niezwykłej różnorodności wraz ze swoimi właścicielami stanowiły niegdysiejszą masę.  HoverCraft (to hover znaczy po prostu lewitować, unosić się. Craft to człon mówiący o statku, pokrewne AirCraft, StarCraft itp.)  I tu tych wspaniałych lewitujących maszyn mieliśmy bez liku.

Piknikowa atmosfera oraz udana , słoneczna pogoda nastrajała wszystkich do wyruszenia w odmęty Tamizy i jej dopływów. Płycizny, tereny o dużych pływach, ze znaczną ilością lepkiego błota okazały się niestraszne dla poduszkowców. Amfibijne możliwości pojazdów na poduszce powietrznej miały ookazję ukazać się w pełnej krasie i tak też uczyniły i to w wielkim stylu. Nie obyło się oczywiście bez bryzgów wody, dużej dawki wiatru i sporego rumoru.

hovercraft poduszkowce crusing 2016Przed wyprawą gościnny Crusing Branch brytyjskiego klubu podjął nas wyśmienitymi piwami i przygotowanym Barbecue. Spotkaliśmy tam wiele znajomych z naszych wypraw poduszkowcowych mając okazję porozmawiać na rozmaite poduszkowcowej tematy i przekazać nieco newsów z Polski.

A nad ranem zjeść iście brytyjskie śniadanie:

hovercraft poduszkowce snadaniePoduszkowce mniejsze, większe i całkiem pokaźne, ruszające z wybetonowanego nieco pochyleni slipu nabrzeża portowego nabrały od razu sporej prędkości. Przy swojej sporej ilości ruszały prżez dobre 20 minut jeden po drugim – cel – serce Londynu!

Cruisery głównie brytyjskie ale i gościnnie przybyłe z innych zakątków świata zapuściły swe potężne silniki i ruszyły na podbój dróg wodnych stolicy Albionu…

hovercraft poduszkowce crusing

poduszkowce crusing

Zobaczcie także naszą wyprawę nad Morze Śródziemne: WYPRAWA DO CANNES